Unseen Horses

Κείμενο: Natalie Broschat

Πώς ακούγεται η ζωή; Στο χορευτικό έργο «Unseen Horses», στο επίκεντρο βρίσκονται οι διαφορετικές προσωπικότητες των χορευτών του DTH, οι προσωπικές και επαγγελματικές τους προκλήσεις, καθώς και οι υπέροχες στιγμές χαράς στη ζωή τους. Το κοινό δεν τους παρακολουθεί απλώς να κινούνται· τους γνωρίζει σε βαθύτερο επίπεδο —κυριολεκτικά— μέσα από βιντεοπροβολές σε μια μεγάλη οθόνη. Για να το πετύχει αυτό, η χορογράφος Ioanna Paraskevopoulou μπήκε με μια κάμερα στην καθημερινότητά τους, χωρίς να αποφύγει τίποτα, ούτε καν το μπάνιο ή τις άβολες ερωτήσεις.

Αυτό που κάνει το έργο ξεχωριστό είναι ότι οι χορευτές του Dance Theatre Heidelberg δημιουργούν τους ήχους της δικής τους κινηματογραφικής ζωής με τον τρόπο των καλλιτεχνών Foley. Πρόκειται για επαγγελματίες του σχεδιασμού ήχου, που πήραν το όνομά τους από τον Jack Foley (1891–1967), πρωτοπόρο του κινηματογραφικού ήχου ο οποίος ανέπτυξε την τεχνική του στα τέλη της δεκαετίας του 1920 στις ΗΠΑ. Ένα καναδικό ντοκιμαντέρ μικρού μήκους του 1979 τους αποκαλεί τρυφερά «Unseen Heroes of Movie Sound». Από το τρίξιμο των παπουτσιών στο ξύλο μέχρι το θρόισμα ενός υφάσματος, όλοι αυτοί οι ήχοι αναδημιουργούνται αργότερα στο στούντιο σε μια συγχρονισμένη ηχητική μπάντα. Οτιδήποτε παράγει ήχο χρησιμοποιείται για να δώσει ακουστική ζωή στις κινηματογραφικές εικόνες.

Για το «Unseen Horses», η Ioanna Paraskevopoulou συνεργάστηκε με τη σκηνογράφο Marilena Kalaitzantonaki και τη μουσικό και σχεδιάστρια ήχου Aliki Leftherioti, δημιουργώντας ένα πολυαισθητηριακό εργαστήριο ήχου, γεμάτο μικρόφωνα και εκπλήξεις. Πάνω σε μια οκταγωνική ξύλινη πλατφόρμα, χωρισμένη σε 17 διαμερίσματα και καλυμμένη με ξύλινα πάνελ, είναι τοποθετημένα διάφορα υλικά και καθημερινά αντικείμενα, έτοιμα να χρησιμοποιηθούν. «Επειδή αντιλαμβανόμαστε διαφορετικά την εικόνα και τον ήχο, ο ήχος πρέπει να είναι συνεχής, ενώ οι εικόνες καταγράφονται ως μεμονωμένα καρέ. Ο ήχος χρειάζεται τη διάσταση του χρόνου. Στον κινηματογράφο, ο χρόνος μπορεί να επιμηκυνθεί ή να συμπιεστεί, αλλά ο ήχος μπορεί να υπάρξει μόνο στον “πραγματικό” του χρόνο — δεν μπορεί να επιμηκυνθεί ή να συμπιεστεί». Οι χορευτές πρέπει λοιπόν να χρησιμοποιούν τα πολλά αντικείμενα της σκηνής σε πραγματικό χρόνο, για να παράγουν τους ήχους της ίδιας τους της ζωής.

Εδώ η σκηνή δεν είναι μόνο ένα σώμα που αντηχεί, αλλά και ένας χώρος παιχνιδιού. Σε μια σκηνή, για παράδειγμα, οι χορευτές παραπέμπουν στην αισθητική και τη σκληρή πραγματικότητα των λεγόμενων μαραθωνίων χορού στις ΗΠΑ — διαγωνισμών της Μεγάλης Ύφεσης τη δεκαετία του 1930, όπου οι άνθρωποι χόρευαν επί εβδομάδες, συχνά από απελπισία και απόγνωση. Η ταινία «They Shoot Horses, Don’t They?» του Sydney Pollack, βασισμένη στο μυθιστόρημα του Horace McCoy του 1935, αποτελεί βασική πηγή έμπνευσης για την Ioanna Paraskevopoulou. Η ταινία απεικονίζει τις αδυσώπητες δυσκολίες και τα σκοτεινά βάθη αυτών των μαραθωνίων χορού και της θυμίζει τη ζωή των ανεξάρτητων χορευτών, που συχνά παλεύουν να περάσουν από το ένα πρότζεκτ στο επόμενο. Με το «Unseen Horses», η Paraskevopoulou τιμά όχι μόνο την τέχνη του Foley, αλλά και την αφοσίωση και την επιμονή κάθε χορευτή ξεχωριστά.